نیَم خراب جام وخراب موی دلبرم امشب خمار جام شراب موی دلبرم با آنکه در دل تنگم شور جوانی است مست خراب و پیر شباب موی دلبرم هر شب به زیر سقف کبود پُر از خیال طفلی به انتظار شهاب موی دلبرم درکوره راه عشق و کویری پر التهاب سرگشته ای زِنور سراب موی دلبرم مو راخضاب کرده به رنگ ساغر شراب شوریده ای زِ ِرنگ خضاب موی دلبرم آغوش گیسوان سیاهش چو مَهد من شرمنده ای زلطف وصواب موی دلبرم هر جا که رفته منبر او در پای منبرش علّامه ای از علم خطاب موی دلبرم دلگیرم اینچنین به کناری معتکف شدم سرگرم خاطرات کتاب موی دلبرم صدبار گر بمیرم امید زندگی دارم من خِضر جاودانی از آب موی دلبرم میبینی اَر که بر این در،در میزنم زیاد من سائل و گدای جواب موی دلبرم روز حساب اگر مرا در دوزخ افکنند خاطیّ مستحقّ عذاب موی دلبرم «فانی» همیشه گفت که تقدیرم اینچنین بوده من سربریده به پیچ و تاب موی دلبرم فانیادامه مطلب

درخت بود و تو بودی و باد سرگردان میان دفتر باران، مداد سرگردان تو را كشید و مرا آفتابگردانت میان حوصله گیج باد سرگردان همیشه اول هر قصه آن یكی كه نبود نه باد بود و نه تا بامداد سرگردان و آن یكی همه ی بود قصه بود و در او هزار و یك شبِ بی شهرزاد سرگردان تمام قصه همین بود راست می گفتی : تو باد بودی و من در مباد سرگردان زمین تب زده، انسان عصر یخ بندان و من میان تب و انجماد سرگردان ستاره ها همه شومند و ماه خسته من میان یك شب بی اعتماد سرگردان مرا مراد تویی گرچه بر ضریح تو هست هزار آینه ی نا مراد سرگردان نماد نام تو بود و نماد ناله من هزار ناله در این یك نماد سرگردان ................................................ درختِ كوچكِ تنها، به باد عاشق بود و باد بی سر و سامان و باد سرگردان تمام قصه همین بود، راست می گفتی ! تو باد بودی و من در مباد سرگردان... دکتر بهرامیانادامه مطلب

ناگزیر از سفرم ، بی سر و سامان چون «باد»

به «گرفتار رهایی» نتوان گفت آزاد

کوچ تا چند ؟! مگر می شود از خویش گریخت

«بال» تنها غم ِ غربت به پرستوها داد

انکه مردم نشناسند تورا غربت نیست

غربت آن است که «یاران» ببرندت از یاد

عاشقی چیست ؟ به جز شادی و مهر و غم و قهر ؟!

نه من از قهر تو غمگین ، نه تو از مهرم شاد

چشم بیهوده به آیینه شدن دوخته ای

اشک ان روز که آیینه شد از چشم افتاد

فاضل نظری

برچسب: نویسنده: نگار مقدم تاريخ: پنجشنبه 23 آذر 1396 ساعت: 0:39